izba

Ze SileSłownik
Idź do: nawigacyjŏ, szukej

Etymologijŏ

Ze prasłowiańskigo *jьstъba. We prasłowiańskim abo ze starowysokoniymieckigo stuba, abo ze łacińskigo *extupa, ôd starogreckigo τύφω.

Wymŏwa

AS: [izba]

Rzeczownik

izba rodzaj żyński

  1. (budownictwo) wydzielōnŏ tajla pōmiyszkaniŏ
    • 1911, Paweł Marek, Ô czowieku, co bōł diŏbłōm przedany
    Zaczōn zaglōndać do kōntōw i wszystko w izbie przeciepowoł.
    • 1931, Jerzy Probosz, Biydnŏ Wilija
    Dzieci wylynkane za chwilym zrobiły krzik i mać wpadli do izby.

ôdmiana:

ôdmiana: izba
przipadek liczba pojedynczŏ liczba mnogŏ
mianownik izba izby
dopołniŏcz izby izb
cylownik izbie izbōm
biernik izbã izby
nŏrzyndnik izbōm izbami
pz.: izbōma
miyjscownik izbie izbach
wołŏcz izbo izby
uproszczōny zŏpis
przipadek liczba pojedynczŏ liczba mnogŏ
mianownik izba izby
dopołniŏcz izby izb
cylownik izbie izbōm
biernik izba izby
nŏrzyndnik izbōm izbami
pz.: izbōma
miyjscownik izbie izbach
wołŏcz izbo izby

Inksze jynzyki

  • angelski: room
  • czeski: pokoj
  • francuski: chambre
  • hiszpański: habitación
  • italijański: camera, stanza
  • niymiecki: Zimmer
  • polski: pokój
  • ruski: комната
  • słowacki: izba
  • ukrajiński: кімната