rynka

Ze SileSłownik
Wersyjo ze dnia 14:51, 28 mŏj 2020 autorstwa Grzegorz Kulik (dyskusyjŏ | wkłŏd) (Stworzōnŏ nowõ strōnã: "===Inksze formy=== * ''ranka'' (ôpolske) ===Etymologijŏ=== Ze {{erb|ps|*rǫka}}, ôd {{erb|pbs|*ránkāˀ}}, ôd {{erb|pie|*wrónk-eh₂}}. ===Wymŏwa=== {{as|r'...")
(rōżn.) ← starszŏ wersyjŏ | Terŏźnŏ wersyjŏ (rōżn.) | Nastympnŏ wersyjŏ → (rōżn.)
Idź do: nawigacyjŏ, szukej

Inksze formy

  • ranka (ôpolske)

Etymologijŏ

Ze prasłowiańskigo *rǫka, ôd prabałtosłowiańskigo *ránkāˀ, ôd praindoeuropejskigo *wrónk-eh₂.

Wymŏwa

AS: [rŋka]

Rzeczownik

rynka rodzaj żyński

  1. (anatōmijŏ) tajla gōrnyj kōńczyny ôd czowieka abo człekokształtnyj ôpice ôd nadgŏrstka do kōńca palcōw
    • 2018, Antoine de Saint Exupéry, Mały Princ, przekł. Grzegorz Kulik
    I wziōn mie za rynkã. Ale durch sie trŏpiōł.
    • 1901, Lucjan Malinowski, Powieści ludu polskiego na Śląsku, cz. 2
    Jak spuściōł prawõ rynkã na tã ksiōnżkã i zarŏz stanōł przed nim powietrzny duch.
  2. (anatōmijŏ) cołkŏ gōrnŏ kōńczyna ôd czowieka abo człekokształtnyj ôpice
    • 1930, Edward Jelyń, pamiyntnik
    I bync, ôba na rynkã! Potym wziōn wrzeszczeć „Rynkãś mi złōmoł, rynkãś mi złōmoł!” Jŏ go chytōm za niã, ale rynka zaś bync nazŏd.
  3. (szport) we fuzbalu: niyprzizwolōne zagranie rynkōm
    • (potrzebny przikłŏd)

ôdmiana:

ôdmiana: rynka
przipadek liczba pojedynczŏ liczba mnogŏ
mianownik rynka rynce
dopołniŏcz rynki rōnk
cylownik rynce rynkōm
biernik rynkã rynce
nŏrzyndnik rynkōm rynkami
pz.: rynkōma
miyjscownik rynce rynkach
wołŏcz rynko rynce
uproszczōny zŏpis
przipadek liczba pojedynczŏ liczba mnogŏ
mianownik rynka rynce
dopołniŏcz rynki rōnk
cylownik rynce rynkōm
biernik rynka rynce
nŏrzyndnik rynkōm rynkami
pz.: rynkōma
miyjscownik rynce rynkach
wołŏcz rynko rynce

Frazeologijŏ

Inksze jynzyki

  • angelski: arm, hand
  • czeski: ruka
  • francuski: main
  • hiszpański: mano
  • niymiecki: Hand
  • polski: ręka
  • ruski: рука́