wachtyrz

Ze SileSłownik
Idź do: nawigacyjŏ, szukej

Etymologijŏ

Ôd niymieckigo Wächter.

Wymŏwa

AS: [vaχtyš]

Rzeczownik

wachtyrz rodzaj mynski ôsobowy

  1. ôsoba, co ôdpowiadŏ za wachowanie statku abo ôsōb
    • 1984, Augustyn Halotta, Śląskie bery, bojki i opowiastki z dawnych lat
    W nocy banda wlazła do biura, kaj ino w kantorku wachowoł jeden stary wachtyrz, w dodatku kulawy, kierego rabsiki związali bez żodnego larma, [...]
    • 1967, Walenty Dobrzyński, Gwary powiatu niemodlińskiego
    Wody spuściyli i na to postawiyli wachtyrza. Wachtyrz wachowoł, iżby nie prziśli raubsicy krajś.
    • 1964, Feliks Pluta, Dialekt głogówecki
    A w tym sznapsie to bōł taki ôpiōn. Jak sie tego napiyli, to ci wachtyrze i inszpechtōr leżeli w masztalni, wszycko ôżarte.

ôdmiana:

ôdmiana: wachtyrz
przipadek liczba pojedynczŏ liczba mnogŏ
mianownik wachtyrz wachtyrze
dopołniŏcz wachtyrza wachtyrzy
cylownik wachtyrzowi wachtyrzōm
biernik wachtyrza wachtyrzōw
nŏrzyndnik wachtyrzym wachtyrzami
pz.: wachtyrzōma
miyjscownik wachtyrzu wachtyrzach
wołŏcz wachtyrzu wachtyrze
uproszczōny zŏpis
przipadek liczba pojedynczŏ liczba mnogŏ
mianownik wachtyrz wachtyrze
dopołniŏcz wachtyrza wachtyrzy
cylownik wachtyrzowi wachtyrzōm
biernik wachtyrza wachtyrzōw
nŏrzyndnik wachtyrzym wachtyrzami
pz.: wachtyrzōma
miyjscownik wachtyrzu wachtyrzach
wołŏcz wachtyrzu wachtyrze

synōnimy:

  1. ciesz. wachtŏrz, szucmōn

Inksze jynzyki

  • angelski: guard
  • czeski: stráž, gardista
  • francuski: gardien
  • hiszpański: guarda, vigilante
  • niymiecki: Wächter
  • polski: strażnik
  • ruski: сторож