wiync

Ze SileSłownik
Idź do: nawigacyjŏ, szukej

Etymologijŏ

Etymologijŏ do dodaniŏ.

Wymŏwa

AS: [vʹi ̯ỹnc]

Spōjnik

wiync spōjnik

  1. bez to, z tego powodu
    • 1856, Edward Świerkiewicz, Polák w Śląsku, lebo dwá Wachtárze w jednéj dziedzinie
    Jak to po trzeci roz zrobił, tak zaś szkrobnōł kopytym i pyto sie: Wiync cōż trzecie? — Twardowski żōndał po nim drugygo czerta.
    • 1908, Jan Kopeć, Ô piniōndzach zapadniyntych
    Wiync też ludzie wiyncej ô Panu Jezusie myśleli, bo wiedzieli, że ôn im może pōmōc w jejich starościach.
    • 1932, Gertruda Krōlowŏ, Ôdpust na Biskupicach
    Gibko wiync Ojyna leci nazŏd po ksiōnżki.
    • 1930, Jan Łysek, mōnolog, co go zapisoł z pamiyńci Pawoł Zawada
    [...] jŏ nic złego nie zrobił, boch Brzezule chcioł mieć na chowani, a nie na handel, wiync do haresztu nie pōdym.

synōnimy:

  1. tōż, beztōż, bezto, tymu, skirz tego, skuli tego, ciesz. skrōma, ciesz. skyrs tego

antōnimy:

Inksze jynzyki

  • angelski: so, therefore, well
  • czeski: pak, tak, tedy
  • francuski: donc
  • hiszpański: así que, conque, de modo que, luego, por lo tanto
  • niymiecki: also
  • polski: więc
  • ruski: поэтому, следовательно, так что