ancug
Wykŏz treści
[schrůń]Etymologijŏ
Ze niymieckigo Anzug.
Wymŏwa
AS: [ãncuk]
Rzeczownik
ancug rodzaj mynski rzeczowy
- szykowne chopske ôblyczynie
- 1957, Stanisław Ligoń, Bery i bojki śląskie
- Pamiętaj, że mosz pojczany czorny ancug, abyś go w gospodzie nie obloł jakom gorzołkom.
- 1964, Feliks Pluta, Dialekt głogówecki
- No chłopi sie ubiyrali, tak jak sie ubiyrali, czŏrne ancugi mieli, a szlajfã wisiała takŏ zielōnŏ. No a czŏrny ancug mieli. Celindry tyz mieli a geroki.
- 1930, Edward Jelyń, pamiyntnik
- Tōż ôjciec ôd radości aże poskoczōł, a potym z tych piyniyndzy, coch ôstawiōł, toch doł matce dwa talarki, a ôstatek skowoł, coch se chcioł tyż jaki ancug kupić.
ôdmiana:
pokŏżôdmiana: ancug |
---|
pokŏżuproszczōny zŏpis |
---|
Inksze jynzyki
- angelski: suit
- czeski: oblek
- francuski: complet, costard, costume
- hiszpański: juego, traje
- italijański: abito, vestito
- niymiecki: Anzug
- polski: garnitur
- ruski: костюм
- słowacki: oblek
- ukrajiński: костю́м