wojna
Wykŏz treści
[schrůń]Etymologijŏ
Ze prasłowiańskigo *vojьna.
Wymŏwa
AS: [voi ̯na]
Rzeczownik
wojna rodzaj żyński
- walka zbrojnŏ miyndzy państwami, grupami religijnymi, społecznymi, etc.
- 1984, Augustyn Halotta, Śląskie bery, bojki i opowiastki z dawnych lat
- Tam tyż ich zastała wojna prusko-francusko w 1870—71.
- 1911, Paweł Marek, Ô czowieku, co bōł diŏbłōm przedany
- Dziepro za siedym rokōw wojna sie skōńczyła, a gazda też zarŏz du dōm sie wracoł.
- chaja
- 1920, Kocynder
- Staro zrobiła mi wojna, jakiej jeszcze nie było od kiedy my są społem.
ôdmiana:
pokŏżôdmiana: wojna |
---|
pokŏżuproszczōny zŏpis |
---|
synōnimy:
antōnimy:
Inksze jynzyki
- angelski: war
- czeski: válka
- francuski: guerre
- hiszpański: guerra
- niymiecki: Krieg
- polski: wojna
- ruski: война
Kategoryje:
- Słowa erbniynte z prasłowiańskigo
- rzeczowniki rodzaju żyńskigo
- Hasła ze przikładami z ksiōnżki Śląskie bery, bojki i opowiastki z dawnych lat
- Hasła ze przikładami z ôpowiadaniŏ Ô czowieku, co bōł diŏbłōm przedany
- Hasła ze przikładami z Kocyndra
- Synōnimy chaja
- Synōnimy wija
- Synōnimy breweryjŏ
- Antōnimy pokōj
- Antōnimy zgoda
- Słownik minimum